پرورش مرغ پاگنده – نژاد سنگینوزن آمریکایی با پاهای پُرپَر و خلق آرام
مرغ پاگنده حاصل تلاقی نژادهای Shanghais چینی با مرغهای هندی و مالایی است. این ترکیب ابتدا در آمریکا اصلاح شد و از قرن نوزدهم وارد اروپا گردید.
به دلیل پاهای پُر پر و سینه عریض، این نژاد در ایران با نام «پاگنده» شناخته میشود.
???? منشأ ژنتیکی: چین → آمریکا → اصلاحشده در انگلستان
???? کاربرد: دو منظوره (گوشت و زینتی)
????️ سازگاری آبوهوایی: بسیار مقاوم به سرما، نیمهمقاوم به گرما
| ویژگی | توضیح |
|---|---|
| وزن خروس بالغ | ۴٫۵ تا ۵ کیلوگرم |
| وزن مرغ بالغ | ۳٫۵ تا ۴ کیلوگرم |
| قامت و فرم بدن | تنومند، با سینه پهن و دم کوتاه |
| پاها | بلند و پرپَر تا انگشتان؛ رنگ پا زرد مایل به خاکی |
| رنگ پرها (Varieties): | Light (سفید با هاله سیاه)، Dark (نقرهای‑خاکستری)، Buff (طلایی‑قهوهای) |
| تاج (Comb) | کوتاه و سهلبه (Pea Comb) مناسب مناطق سرد |
| چشمها | نارنجی تا قرمز تیره |
| خلقوخو | آرام، باهوش و قابلاهلی شدن؛ جزو نژادهای family‑friendly |
???? نکته ژنتیکی: پرهای پا و جثه بزرگ ژن غالب دارند، لذا در تلاقی با سایر نژادها اغلب ظاهر پاگنده حفظ میشود.
نژادی سنگین و سریعالرشد، بنابراین تغذیه باید متعادل باشد تا از چربی بیشازحد جلوگیری شود:
| شاخص | مقدار تقریبی |
|---|---|
| تخمگذاری سالانه | ۱۳۰ تا ۱۸۰ عدد |
| وزن تخم | حدود ۵۵–۶۰ گرم |
| رنگ پوسته | قهوهای روشن |
| رفتار مادری | خوب، تمایل بالا به خوابیدن روی تخمها |
| بلوغ جنسی | حدود ۶ تا ۷ ماهگی (کندتر از نژادهای سبک) |
✅ مزایا:
⚠️ چالشها:
???? بهداشت:
???? واکسیناسیون:
نیوکاسل، برونشیت، گامبورو و آبله طبق تقویم رایج طیور روستایی.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.